Drodzy Czytelnicy

Acta est fabula

P.S.

„(…) Gdy więc wszystkie sposoby ratunku upadły,

Wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły.”

Dziękuję wszystkim czytelnikom tym znanym i anonimowym. Na odchodne pozostawiam fragment jednego z sonetów Szekspira:

W śmierć jak w sen odejść pragnę,
znużony tym wszystkim:
Tym, jak rzadko zasługę nagradza zapłata,
Jak miernota się stroi i raduje zyskiem,
Jak czysta ufność krzywdzi wiarołomstwo świata,
Jak hańba blask honoru rychło brudem maże,
Jak żądza na złą drogę dziewiczość sprowadza,
Jak zacność bezskutecznie odpiera potwarze,
Jak moc pospólną trwoni nieudolna władzą,
Jak sztućce zatykają usta jej wrogowie,
Jak naukę w pacht biorą ignorantów stada,
Jak prosta prawdomówność głupotą się zowie,
Jak dobro złu na sługę najwyżej się nada.

Już niegdyś wspomniałem na swoim wcześniejszym blogu, że metody polityczne przyjęte przez koalicję rządzącą przypominają do złudzenia socjotechnikę III Rzeszy. Niestety choć minęł już od tamtej chwili ponad rok, nadal uważam, że nic w tej kwestii się nie zmieniło. Przypomnę dzisiaj kilka jakże aktualnych cytatów z tamtego tekstu.

„Bardziej niż którykolwiek polityk swojej epoki potrafił wyrażać obawy, pretensje i uprzedzenia zwykłych ludzi, na których nie zdołały wpłynąć ani partie lewicy, ani katolickie. A do tego głośniej niż którykolwiek polityk swoich czasów obiecywał takim ludziom nowe, lepsze społeczeństwo – takie, które miało się opierać na na „prawdziwych” wartościach, z którymi gotowi byli się identyfikować. Wizja przyszłości szła u niego w parze z demaskowaniem przeszłości. Całkowite załamanie się zaufania do systemu państwowego opartego na skompromitowanej polityce partyjnej i zbiurokratyzowanej administracji spowodowało przeniesienie zaufania i nadziei jednej trzeciej społeczeństwa na politykę narodowego odrodzenia”.

Roztaczał „program narodowego odrodzenia we wszystkich obszarach życia, nietolerancji dla każdego, kto grzeszy przeciwko narodowi, braterstwa i przyjaźni wobec każdego gotowego podjąć walkę w celu zbawienia naszego narodu.”

„powstanie przeciwko szkodliwemu dla życia racjonalizmowi, przeciwko niszczącemu oświeceniu, obcemu dogmatyzmowi politycznemu (…) wszystkim antynarodowym tendencjom i szerzącym się zagranicznym wpływom.”

„Starał się wywołać wrażenie, że radykalne elementy w ruchu zlekceważyły jego polecenia, ale zdoła wziąć je pod kontrolę i prosił o cierpliwość, aby mógł zdyscyplinować te grupy, które wyrwały się spod jego ręki”.

„Musiał dla zachowania pozorów zakazać indywidualnych akcji przeciwko homoseksualistom* w trosce o politykę zagraniczną, ale w rzeczywistości całkowicie się zgadzał z tym, że każdy powinien kontynuować z własnej inicjatywy walkę z homoseksualizmem* w najbardziej bezwzględny i zdecydowany sposób.”

*W ostatnim cytacie celowo zmieniłem „Żydów” na „homoseksualistów”, żeby pokazać niebezpieczną aktualność stosowanej techniki.

Cytaty pochodzą z książki „Hitler 1889-1936″ Iana Kershawa i zostały pozbawione przymiotnika ˆ„niemiecki”.

Czasy, w których Ludwik XIV zwracał się do króla Polski stosując określenie „Bracie” (mon Frère)* minęły bezpowrotnie. Przebrzmiały też echa dawnej potęgi Rzeczpospolitej. Nie ma się co zżymać – taka już ironia historii. Kiedy więc niektórzy z polskich polityków próbują budować wizerunek i pozycję kraju na fundamentach nacjonalistycznego separatyzmu oraz fundamentalistycznej obrony katolickiego systemu wartości, mających stanowić puklerz wielkiej spuścizny narodowej, nie sposób odnieść wrażenia że przypomina to bardziej sformułowanie typu – zrobię babci na złość i odmrożę sobie uszy. Nierozsądnie jest oczekiwać, że świat uzna znaczenie naszej ojczyzny na arenie międzynarodowej li tylko i wyłącznie na podstawie dyskretnej stęchlizny utraconej mocarstwowości. „Trzeba z żywymi naprzód iść, / Po życie sięgać nowe, / A nie w uwiędłych laurów liść / Z uporem stroić głowę” – pisał niegdyś Asnyk. Dawna świetność nie usprawiedliwia też protekcjonistycznego czy mentorskiego tonu z jakim polscy włodarze próbują narzucić Europie wyznawane (niestety zwykle deklaratywnie) przez siebie zasady moralne. Tym którzy w tym miejscu mówią teraz, że przecież Europa też nas poucza, proponuję odłożyć na moment dziecięce argumenty z serii: Proszę Pani, bo Jasio bije Marysię, a mi nie wolno. Chcę przy okazji również zaznaczyć – w żadnym razie nie pomniejszam osiągnięć narodu polskiego.

* Ludwik XIV zwracał się tym określeniem do najbliższych sobie monarchów. Władców, których uznawał za równych sobie pod względem rangi zwykł natomiast nazywać „Bracie i Majestacie” (Majesté et mon Frère). Niższych rangą określał mianem „Kuzyna” (mon Cousin).

Poranna lektura serwisu gazeta.pl skłoniła mnie dzisiaj jednak do podzielenia się kilkoma przemyśleniami. Moją szczególną uwagę przykuła informacja o neofityzmie Ludwika Dorna. Zapewne rozczaruję paru czytelników, ale nie zamierzam dowodzić wyższości judaizmu (choć mimo pochodzenia ministra raczej winienem napisać ateizmu) nad chrześcijaństwem lub na odwrót. Jest bowiem oczywiste, że uznanie danego systemu filozoficznego (czyt. wyznania) za jedynie słuszny jest w pewnym zakresie kwestią indywidualną. Wątpliwości moje wzbudziły w przypadku tej informacji zupełnie inne kwestie. Jeśli prawdą jest stwierdzenie, że pan minister przyjął był chrzest przez wzgląd na miłość do swojej głęboko wierzącej wybranki, to pozostaje mi jedynie współczuć, gdyż taka pobudka z punktu widzenia samej istoty przyjmowania jakiegokolwiek wyznania wydaje się cokolwiek wadliwa.

Znaczenie słowa „wyznanie” w kontekście religijnym odnosi się przede wszystkim do uznania czegoś za prawdziwe i wiarę w to. Zatem ponad wszelką wątpliwość podstawową przesłanką do przyjęcia jakiegoś światopoglądu powinna być wiara w prawdziwość twierdzeń w nim zawartych, nie zaś miłość do żarliwego wyznawcy danego systemu filozoficznego. Rzecz jasna, możnaby przyjąć założenie, że miłość zaoowocowała w tym przypadku bezgraniczną ufnością względem wybranki, tym samym uwiarygadniając wyznawane przez nią poglądy. Ale odnoszę wrażenie, że byłoby to, tak modne obecnie, semantyczne nadużycie.

Jest jeszcze jedna wątpliwość w tej sprawie, która nie daje mi spokoju. Otóż odnoszę wrażenie, że prawdziwe pobudki kryjące się za chrztem Ludwika Dorna mają podłoże polityczne. Wielokrotny rozwodnik i w dodatku bezwyznaniowiec nieprawomyślnego pochodzenia nie pasował do narodowościowo-katolickiej wizji polityka jedynie słusznej partii. Ale wszystko już jest w normie. Zbawcza siła chrztu rozgrzeszyła wicepremiera nadając jego dalszej karierze politycznej właściwą formułę. Mam nadzieję się mylić.

Niektórzy zapewne pamiętają wiekopomną interpretację polskiego hymnu państwowego w wykonaniu Jarosława Kaczyńskiego. „Z ziemii polskiej do włoskiej…” – jakże proroczo brmią te słowa z perspektywy czasu. Od momentu objęcia władzy przez obecną koalicję, w iście włoskim stylu, prawie codziennie bombardowani jesteśmy informacjami o kolejnych skandalach, aferach czy wpadkach z udziałem polskich polityków. Dość wspomnieć taśmy Renaty Beger czy choćby „rudą małpę w czerwonym”. Jeśli dodać do tego obsesyjną wręcz kampanię lustracyjną oraz doniesienia o planowanych zamachach na premiera i prezydenta IV RP, to otrzymamy prawdziwie spiskową teorię dziejów.

Atmosfera wszechogarniającej nagonki udziela się zresztą nie tylko politykom. Z iście drakońską konsekwencją prym w obrzucaniu błotem krytyków IV RP wiodą natomiast dziennikarze zaprzyjaźnionych z rządzącymi mediów. Maciej Rybiński wraz ze swoją „Polską Kiszczaka i Michnika”, Rafał Ziemkiewicz z „Michnikowszczyzną” i „pióropałkarzami Michnika” otwierają jedynie długa listę medialnych oskarżycieli, którą zamykają o. Tadeusz Rydzyk i Wojciech Wybranowski. Przykłady twórczości takich natchnionych obrońców koalicji rządzącej publikował we wrześniu na swoim blogu Daniel Passent czy całkiem niedawno Ewa Milewicz.

Nie podejmuję się oceny lustracji per se. W tym miejscu nie ma to bowiem najmniejszego znaczenia. Tymczasem chciałbym jako przeciętny szary obywatel odpocząć od wysłuchiwania chlupotu pomyj i plwań. Pragnę choćby na chwilę zostać uwolniony od konieczności bycia epatowanym dźwiękiem przegryzanych tętnic szyjnych i łamanych karków. Czas zakończyć już tę rzeźnicką Wielką Orkiestrę Natchnionej Przemocy.

Jak podała kilka dni temu gazeta.pl uroczystości 750-lecia lokacji Krakowa zainauguruje wykonanie zamówionej na tę okazję kantaty Piotra Rubika „Zakochani w Krakowie”. Obchodzący również 750-lecie lokacji Gorzów zamówił tymczasem u Piotra Rubika oratorium. Jak mawia stara łacińska maksyma – o gustach się nie dyskutuje – ale…

Być może jestem starej daty, nie rozumiem bowiem jak można do uroczystej kolacji zasiąść w adidasach. Osobiście uważam, że to bardzo wygodne obuwie i niezmiernie popularne. Co więcej, niejednokrotnie zachwycam się pomysłami projektantów butów sportowych. Mimo to uznałbym taki wybryk za wyjątkowy przejaw nieelegancji i braku szacunku. Z muzyką Piotra Rubika mam dużo więcej problemu. Jedyne czego jej nie mogę odmówić to popularności. I ja osobiście panu Rubikowi życzę, żeby jego muzyka sprzedawała się jak najlepiej. Dlaczego nie? Na przykład mnie każda suma interesuje (może z wyjątkiem pontyfikalnej). Ale do jakiego czorta ktoś miałby chcieć w czasie kolacji przy świecach jeść BigMac’i?

Ja rozumiem, że wielu ludzi ma wykształcenie muzyczne pierwszego stopnia tj. słyszą, że grają, ale dlaczego od razu z tego powodu mają cierpieć pozostali. Ja rozumiem, że nie każdy lubi grać na fortepianie, bo karty się ślizgają. Ja nawet rozumiem dlaczego można na wystawie w domu publicznym wystawić zegar – no bo niby co innego? Ale żeby w Krakowie wystawiać Rubika?

- A więc nie będzie!

- Czego? – zapytałem zupełnie zdezorientowany, spodziewając się braku prądu czy wody tudzież innego podobnego kataklizmu.

- Ingresu przecież – odparł lekko poirytowany znajomy.

- Hmm. I co z tego? – zapytałem nadal nie widząc powodu ekscytacji.

- No tak, ciągle zapominam że wy świni też nie jecie.

Życie samo napisało komentarz.

Ostatnio czuję się coraz gorzej.  Trudno opisać ból, który przeszywa wszystkie moje członki. Mimo młodego wieku czuję się staro – tak bardzo zmęczone jest moje ciało. Siedzenie ostatnimi czasy staje się dla mnie figurą ekwilibrystyczną. Ba! Nawet leżenie sprawia mi niemałą trudność. Staram się przyzwyczajać, jak do wszystkiego, choć przyznam że momentami bywa to trudne. Ciągle słyszę ten swój coraz krótszy oddech, który kosztuje mnie nie mało wysiłku.

Cholera! Nie to miałem na myśli pisząc „W drodze do domu…”

Bez wątpienia koniec roku upłynął w mediach pod znakiem śmierci. Nie ma się co zżymać – śmierć fascynowała ludzkość od zawsze, niemniej to co zaoferwały w grudniu swoim odbiorcom środki masowego przekazu z wolna zaczyna przypominać makabryczne show, w czasie którego szanowne jury złożone z dziennikarzy przyznaje statuetki Charona za zgon miesiąca.

I.      Nominowani do statuetki Charona w kategorii zgon zagraniczny

a. Joseph Barbera – współtwórca wytwórni filmów animowanych Hanna-Barbera

b. Pierre Delanoe – francuski tekściarz, autor blisko 5000 piosenek (w tym „Les Champs Elysees” i „Et si tu n’existais pas”)

c. Saddam Hussein – były dyktator Iraku

d. Augusto Pinochet – były dyktator Chile

e. Gerald Ford – 38 prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki

f. James Brown – ojciec chrzestny muzyki soul

Zwycięzcą w tej kategorii został Saddam Hussein

II     Nominowani do statuetki Charona w kategorii ogólne wrażenie artystyczne

a. Augusto Pinochet (za pogrzeb)

b. James Brown (za pogrzeb)

c. Saddam Hussein (za egzekucję)

d. Gerald Ford (za pogrzeb)

Również w tej kategorii zwycięzcą został Saddam Hussein

Saddam Hussein otrzymał również statuetkę Bursztynowego Nekrologu za wyjątkową medialność.

Oczywiście to tylko koszmarny żart, ale dość przejrzeć wiadomości z ostatniego miesiąca i pierwszych dni stycznia, by dostrzec co tak naprawdę zaprzątało uwagę dziennikarzy. W tej atmosferze odejście Danuty Rinn, profesora Tadeusza Chrzanowskiego (wybitnego polskiego historyka sztuki) czy Tomasza Kolbusza (pioniera polskiego Internetu i współtwórcy Onet.pl) i wielu innych pozostało prawie niezauważone. No cóż! I znowu ci, którzy poprzez swoją twórczość dawali radość innym, zostali zepchnięci na margines.